Het bewust en onbewust NIET luisteren naar mijn lichaam zorgde ervoor dat ik door de jaren heen geregeld over mijn grenzen ging en keek ik niet vaak genoeg naar wat ik nodig had op bepaalde momenten.
Omdat mijn hart ook al vanaf mijn jeugd protesteerde bij spannende en heftige gebeurtenissen was dat voor mij en mijn omgeving nog steeds geen alarmbel. Je bent immers jong, ik wist niet beter en hartkloppingen komen wel vaker voor, zo ook in mijn familie.

Vanuit mijn burn-out op zoek naar mijn kracht

Totdat ik in 2013 na een zeer lange flauwte in een burn-out kwam op mijn 30^ste en ik even helemaal niks meer voelde. Ik was op. Ik herpakte mijzelf vrij snel door o.a. yoga en meditatie en zelfontwikkeling. Veel geleerd en aangekeken maar achteraf nog niet volledig doorvoeld. En er op sommige punten ook nog niet echt naar durven leven. Ik kon het immers allemaal wel weten en lezen maar daarmee was het nog niet verankerd in mij… En echt veranderen doe je immers ook niet van de één op de andere dag.

5 jaar later begon mijn lijf weer te protesteren en dit keer liet ze mij niet zomaar los. En dat werd mij in 2017/2018 op een harde confronterende wijze duidelijk gemaakt. Ik kreeg last van flinke hartritmestoornissen waardoor ik vaak na een inspanning richting een flauwte ging. Na vele onderzoeken bij de huisarts die eerst nergens naar leidde, belandde ik na mijn verzoek tot een holtertest ineens op de hartbewaking. Omdat ik lichamelijk al heel goed aanvoelde dat er iets niet klopte bij mijn hart.

Na gerichte onderzoeken bleken er verstorende cellen in mijn hart te zitten, waaraan ik vrij snel geopereerd kon worden. Helaas gaf dit geen resultaat gezien de onbereikbare tweede gevonden locatie verstorende cellen in mijn hart. Uitkomst ablatie: operatie deels mislukt.
Ik werd naar huis gestuurd met hartmedicatie waar ik levenslang gebruik van moest maken. Ook mocht ik mentaal hard werken aan het opnieuw terug krijgen van het vertrouwen in mijn lichaam. En ook een manier vinden om met mijn nog steeds aanwezige hartklachten om te gaan.

Door deze zeer heftige tijd is er bij mij een mega knop omgegaan. Want mijn hart schreeuwde! En kwam bij mij langzaamaan het besef dat ik de enige ben die verandering kan aanbrengen in mijn leven. Want je hart spreekt immers niet voor niks! Je hart is je gevoelsorgaan, de motor van je lijf!!

Ik besloot stap voor stap, binnen mijn kunnen, zaken aan te pakken wat bij mij paste. Want op je 37ste al afhankelijk te moeten zijn van hartmedicatie dat ging er bij mij niet in. De kern mocht aangepakt worden waarom mijn hart zo van zich liet horen.

En dus ben ik heel veel gaan onderzoeken. Op het gebied van voeding, ademhaling, het hormoonstelsel en het vrouwenhart, beweging, persoonlijke eigenschappen etc. En zo stap voor stap dingen gaan aanpakken. In de kern heb ik grote veranderingen aangebracht, keuzes gemaakt en ook uiteindelijk aan de slag gegaan met acceptatie. Want acceptatie is een MEGA sleutel op het gebied van bewustwording.

Door deze stappen ben ik veel bewuster gaan leven. Kijkende naar wie ik ben en waar ik voor sta en voel ik duidelijk het verschil in alles. Zelfs zo dat ik mijn hartmedicatie niet meer hoeft in te nemen. Mijn cardioloog gaf 1,5 jaar geleden aan: ‘Eline, je hebt jezelf genezen, hoe heb je dat gedaan??’

Wanneer mijn hart nu van zich laat horen weet ik dat ik bewust mag kijken naar wat ze aangeeft en wat ik dus nodig heb. Zo kan ik heel bewust keuzes maken om balans aan te brengen waar nodig. Ik zie mijn hartoverslagen nu ook niet meer als een negatief iets maar als mijn natuurlijke alarmbel.

Was dat een moeilijk traject, ja zeker!! Maar ik heb een duidelijke missie voor mezelf. Dat is een gezond, gelukkig en energiek lijf hebben in het leven wat mij is gegeven. Waardoor ik nu gemakkelijker keuzes kan maken in het belang van mij en mijn lichaam.

En mijn andere missie is dat ik anderen graag wil ondersteunen die ook bewuste stappen willen zetten naar een bewuste, gezondere versie van zichzelf!